عشق، نیرویی‌ـه عمیق و زنده که در دل همه‌ی ما جریان دارد؛ حسی که می‌تونه آدم را آرام کند، به او جان بدهد، و دنیا را برایش زیباتر نشان دهد. اما همین نیروی لطیف، وقتی از مرز دل عبور می‌کند و ریشه می‌دواند، گاهی آن‌قدر شدید می‌شود که دیگر نمی‌شود مهارش کرد؛ آن‌وقت است که عشق، هم شیرین‌ترین پناه می‌شود و هم ناآرام‌ترین طوفان

انتقام مثل بوسه‌ای‌ست که از سر درد گرفته می‌شود؛ برای لحظه‌ای دل را آرام می‌کند، اما بعد، جای همان آرامش را با زخمی عمیق‌تر پر می‌کند. انگار دلت می‌خواهد با سوزاندن دیگری، آتش درونت را خاموش کنی، اما نمی‌دانی که این آتش، پیش از همه، قلب خودت را خاکستر می‌کند

فکر کنم دیگه کسی نیست که این چالشو نرفته باشه😂 و ممنون از کسی که این چالشو ساخت ولی واقعا نمیدونم کدوم کاربر بود

اصلا مگه میشه گوشش داد و صحنه فایت نیاد تو ذهنت 😂

همشون از همون قسمت اول خدا بودن 🛐 چالش کاربر 𝐌𝐢𝐚𝓜

گاهی واژه‌ها، هرچقدر هم زیبا و پرشور باشند، در برابر عمق احساسات آدمی عاجز می‌مانند؛ چون بعضی دردها، عشق‌ها و دلتنگی‌ها آن‌قدر عمیق‌اند که فقط در سکوت چشم‌ها و لرزش دل معنا پیدا می‌کنند، نه در زبان.

هر شروری در اعماق تاریک روحش، روزگاری قلبی داشته که برای مهربانی می‌تپیده؛ اما دنیا آن‌قدر بی‌رحمانه با او تاخت که باور کرد برای زنده ماندن در میان گرگ‌ها، باید خودش هم دندان‌تیز کند؛ حقیقت این است که هیچ‌کس ویلن به دنیا نمی‌آید، آن‌ها فقط قربانیان زخم‌خورده‌ای هستند که در جنگ با سرنوشت، انسانیتشان را به خاکستر انتقام فروخته‌اند.

وقتی تو داری بهترین روز زندگی‌ت رو می‌گذرونی، یه‌عده دیگه هم‌زمان دارن از سخت‌ترین لحظه‌های عمرشون عبور می‌کنن. گاهی لبخند تو توی همون ساعتی زده میشه که کسی دیگه در سکوت داره اشک می‌ریزه. دنیا همین‌قدر متضاده… گاهی بالا، گاهی پایین. اما شاید همین تفاوت‌ها باعث میشه انسان بودن واقعی‌تر به نظر بیاد.