خورشید به ماه گفت: جایمان را عوض کنیم؟ ماه گفت: آیا میتوانی طاقت بیاری برای کسایی که شب ها گریه می‌کنند؟ خورشید گفت: آیا تو میتوانی افکار کسانی را تحمل کنی که برای گریه کردن منتظر شب می‌مانند؟

شمس تبریزی میگه:« همه‌ی ما گناهکاران گزینشی هستیم. گناهی که با آن راحتیم رو انتخاب میکنیم و دیگران که گناهانی انجام می‌دهند که ما با آن راحت نیستیم رو قضاوت می‌کنیم.» در نتیجه، جنگیدن برای اثبات تو، اثبات مدل لباس پوشیدنت، اثبات پاک بودن قلبت و انسانیتت، برای کسانی که به صورت پیش‌فرض یک سری کار ها رو گناه می‌دونن، فقط وقت هر دو گروه رو هدر می‌ده. رها کن.

چرا خانوم‌گل باید میومد اینور پل؟ چرا ابی نمیرفت به اونور پل درحالیکه براش سخت بود تحمل؟

در سست بودن روابط انسانی همین بس که اگر حضورت را مدام به دیگران یادآوری نکنی، به سادگی شبیه بادها فراموش می‌شوی.

دل بستن به دیگری کار بزرگی است. باید توانا، با گذشت و کور بود.

کاش می‌توانستم خودم را از چنگ خودم نجات بدهم. بوف کور / صادق هدایت

مهم نیست تا کجا فرار کنی، فاصله هیچ‌چیز را حل نمیکند.

عزيز من از اميد وار شدن ميترسم. حقيقت اين است كه از اميدوارى هايم، بيش از نا اميدى ها رنج كشيده ام.

اگه واقعا خوب باشی یه روزی همه بهت برمیگردن حتی مغرور ترین‌هاشون، اما اون روز معنای دقیق دیر شدن رو بهشون یاد میدی.

من نه تنها صدمو گذاشتم، صد تا هم از این ور اون ور جور کردم اونم گذاشتم.

تو این روزایی که ارتباط سخت شده میتونی آدمای زندگیتو بشناسی.

شخصيت واقعى يه آدم رو وقتى می‌بينى كه ديگه وجودت براش هيچ سودی نداشته باشه.

شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.

با تو شیرین ترین سلامو غمگین ترین خداحافظی هامو تجربه میکنم.

و گریز از تو بی‌فایده است؛ تو در من وجود داری مثل جنگ در خاورمیانه.

دیگه جدیدا فقط ذوق کنی کنسل نمیشه، بهش فکرم کنی کنسل میشه.

من تورا دوست داشتم در روزهایی که مسئله ی ما زنده ماندن بود ، نه عاشق بودن .

دختر گل میخواد، صداقتو وفاداری وظیفه‌ست.

تو این وضعیت داشتن یه “لاو لایف” خوب نجات دهنده است، که متاسفانه همونم نیست.

داری چاییتو میخوری یهو یادت میفته که عه عه عه یه پیام نداد حالتو بپرسه.

و چه وفادار است غم در این وطن.

‏دلم برات تنگ شده و این پیام تاریخ انقضا نداره.

سرنوشت آدمی را جغرافیا رقم می‌زند.

باید بدانی که وسط بوی گوگرد و باروت؛ در این روزها که همه‌ی راه‌ها بسته است و نمی‌توانم صدایت را بشنوم یا چیزی برایت بفرستم، هر لحظه به یاد تو بودم. -نامه‌ای از سرباز جنگ جهانی دوم.