از تمام شدن هر چیزی می ترسم. از داشتن آلبوم عکس از خاطره ها از منطق روزانه تکرار از غروب کردن خورشید می ترسم. از اینکه زمان می تواند بگذرد از اینکه گذشته پشت سر می ماند از اینکه سنگ همیشه سنگ است و زمین صورتی ندارد از چسبیدن خواب هایم به تنم به صدایم از به خود امدن ناگهانی ام می ترسم.

ونگوگ تو یکی از نامه هاش به برادرش می نویسه : انسان ها طوری با من برخورد کردند که انگار قلبی ندارم 💔