اگر شبی به مزارم رسیدی و باد وزید؛ بدان سلام من بود که گونه ات را نوازش کرد؛ من رفته ام اما میان خاطرات هنوز راه می روم🌱✨

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من مگر آن روز که خاک شود منزل من

همه شب سجده بر آرم که بیایی تو به خوابم و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی

خیلی مهم نیست که بترسیم از اینکه طرف چه فکری درمورد ما دارد، طرف مقابل آن چیزی را از ما میبیند که دوست دارد ببیند

حتی اگر درختان دوباره شکوفه دهند و بهار آید، درختان از دست رفته که بیشترین سهم را در دیدن بهار داشتند، هرگز بر نمیگردند...

انسان هارا با گردش زمان بشناس، نه چرخش زبان

آیا به یاد داری چه کسی بودی، پیش از آنکه به تو بگویند چگونه باش؟

به هیچکس برای بار دوم اعتماد نکنید، خواندن دوباره یک کتاب پایان آن را تغییر نمیدهد

ما رشد میکنیم، اما نه با سن و سال، بلکه با نبرد هایی که در سکوت با آنها میجنگیم !

باز نگشتند! رودهایی که به دریا رفتند، سربازانی که به جنگ و بارانی که به دیار غربت. _عباس کیارستمی

پیشرفت بقیه آدم ها شمارو عقب نمیندازه زیبایی بقیه آدم ها شمارو زشت نمیکنه هوش بقیه آدم ها شمارو کم هوش نمیکنه فرصت هایی که بقیه آدم ها دارن توانایی شمارو محدود نمیکنه هیچ رقابتی وجود نداره جز با خودت

بی زبانان را دوست بدارید، که خوش زبانان پر از مکر اند

به چه کسی میگویند «آدم امن»؟ به کسی که وقتی جای زخم هایت را به او نشان دادی، از آن پس، همه تلاشش را می کند که از ان سمت به تو آسیبی نرسد

راستش را بخواهی من به حیوانات بیش از بعضی آدمیزاد ها اعتماد دارم! چرا که آن ها دغل باز، هزار رنگ، ناجنس و نمک نشناس نیستند! وانمود نمی کنند، فقط همانند که هستند

هرچی بیشتر سوار قطار اشتباه بمونی بلیط برگشت گرون تر میشه...

ارزش نور را زمانی میدانیم که در تاریکی باشیم ارزش زمان را وقتی درک میکنیم که دیر شده باشد قدر آرامش را زمانی میدانیم که در طوفان باشیم ارزش فرصت هارا زمانی میدانیم که از دست رفته باشند.....

تو محالی و به ممکن شدنت درگیرم من همانم که تو غمگین بشوی میمیرم

گرچه او هرگز نمی گیرد ز حال ما خبر درد او هرشب خبر گیرد ز سر تا پای ما _صائب تبریزی

حیوانات... آنها کیمیاگر روحت هستند در دنیایی که انسان ها بیمارت میکنند

آنقدر خواستی کامل باشی، که زیبایی همین روزهای ساده رو ندیدی...کمال، تله ای ست، که لذت «بودن» را از تو میگیرد....

چه برانی، چه بخوانی.... چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی... نه من آنم که برنجم، نه تو آنی که برانی نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی در اگر باز نگردد نروم باز به جایی پشت دیوار نشینم چو گدا بر سر راهی کس به غیر از تو نخواهم چه بخواهی چه نخواهی باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی

هر سقوطی پایان کار نیست.... باران را ببین سقوطش زیباترین آغاز است.

اگر تونستی کسی رو گول بزنی، به این معنی نیست که اون احمقه، به این معنیه که بیشتر از لیاقتت بهت اعتماد کرده.

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری، این صبر که من میکنم؛ افشردن جان است.... _هوشنگ ابتهاج