داستان کوتاه

مداوم با خودش تکرار می کرد او خوابیده است. کلمه م.رگ برایش سخت بود. ( او خوابیده است بیدارش نکنید)

بوی ماه مهر

زن تازه به هوش اومده بود. ضربان قلبش نا هماهنگ ، و لاغر تر شده بود ، نفس نفس می‌زد ؛ به جراح نگاهی انداخت . جراح دستش را گرفت و با صدایی که در غم ، شرمندگی و اندکی خشم موج میزد گفت :« ما تمام تلاشمون رو کردیم...

چشمانم که باز شد،صورتش را دیدم.. در جنگلی تاریک و ساکت بودیم و او شاد ترین حالت خود را داشت به من نگاهی شاد و گفت:اینجا رو خیلی دوست دارم...دلم برات تنگ شده بود..لطفاً بهم قول بده از پیشم نمیری... گفتم : اما.. آنا..تو که.. تو که سال پیش مردی....

گفت: دیگر با من حرف نزن و به دنبالم نیا! من هیچوقت تو را دوست نداشتم...

او دیگر میان ما نبود

تنها کسش را از دست داد. او تنها ترین دختری بود که میتونست وجود داشته باسه و از کل دنیا فقط یکنفر رو داشت. ولی چرا ، چرا دنیا تصمیم گرفت همون یکنفر رو ازش بگیره؟ تمام در های هستی به رویس بستا شد ، بدنش یخ کرد و سر جایش سابط ماند. چرا؟ شاهد مرگ تنها کسش بود. چاقویی در قلبش فرو شده بود و بدن بیجانش روی زمین رها بود. اشک روی گونه‌اش خشک شد. ترس ترس ترس ترس ، وجودش سرتاسر پر شد از ترس.... ترس از دست دادن دوباره.