اگر قرار بود تا اخر عمر مجسمه باشي چه ژستي داشتي

راستش فکر می‌کنم دوست داشتم ژستِ «کتاب‌خوانی در آرامش» رو بگیرم؛ همون‌طور که نشستم، یه کتابِ باز روی پاهام باشه، یه دستم زیر چونم باشه و نگاهِ متفکرم به افقِ دور خیره شده باشه. انگار که وسطِ خوندنِ یه جمله، یهو غرق در افکارم شدم و زمان برای من متوقف شده. این ژست بهم حسِ «بودن در دنیای خودم»

رو تخت پادشاهی با قیافه کیوت

خوابیده

ژست مونالیزا

"🥸🥸🥸🥸🥸🥸🥸🥸🥸..."

اینجوری مثل ابر قهرمان ها 🤓😊

اینجوریییی

طوری که انگار یکی رو مثلا قشقمو دارم از دست میدم،گریان،زانو زده،با یه دست که به یه سمتی که احتمالا قشقم از اونجا رفته دراز کردم تا دستمو بگیره نمیدونم تونستم خوب توصیف کنم یا نه🥲

......

با رفیق صمیمی ، اینجوری

این ژستو

من روی شونه ی بنده خدا میشینم چرا فک کردید من اون آدمم؟

خوابیده

ژست افتخارانه می‌گرفتم جوری که کلا انگار نترسیدم رو به افق خیره شدم حس مغرور بودن هم تو چهره ام پیدا باشه

در حال نشان دادنv و اون یکی دستم رو میزاشتم رو قلبم

اینجوری😍❤️

داشتم مردمو تماشا میکردم و لبخند میزدم...:)

ژست اسطوره نیمار

ژست ریلکس میگرفتم. این طوری تا آخر عمر قرار نبود زجر بکشم و به خاطر ایستادن و ژست سنگین گرفتن پا درد بگیرم🥲

دراز کشیده و خوابیده

این👆🏻

خوابیده چون دیگه مجبور نبودم وایسم و نیازی به پلک زدنم نداشتم🤷🏼‍♀️

مجسمه‌ای بزرگ میشدم و گردنم رو خم میکردم و ژستی رو انجام میدادم که موهای بلندم به جلو ریخته بشن و در اون بین فضایی سرپوشیده با موهام درست بشه،که توی گرما مردم از سایه‌ی اونجا استفاده کنن و توی برف و بوران و سرما به عنوان سرپناه،یا بی‌خانمان هایی که خونه ندارن اونجا زندگی کنن...میخواستم به مردم کمک کنم حتی وقتی یه مجسمه‌‌ی بدون حرکتم✨️

ژست درخواست کمک دادن

با دستام خودم رو تو بغل گرفته بودم چون تنها کسی که مراقبم بود خودم بودم

لبخند میزدم و با دستم قلب درست می کردم تا بتونم حال بقیه رو خوب کنم

بدون شرح

گوشی دستمه و دارم گریه میکنم یه ایرپادم اگه دقت کنی تو گوشمه

لطفالطفالطفالطفا لطفا لطفالطفالطفالطفا برنده شم لطفا این ژست بیلی جون

یه مجسمه توی تابوت می‌شدم

یه چیزی مثل این

منظورت از اینکه به گوشی وابسته هستم رو نمی فهمم.

گریه..🙃

ایستاده انگشت وسط هردوتا دستم بالا بود

ترجیح میدم این شکلی باشم

یه بشکه میزارم جلوم و پامو میزارم روش تا همه بتونن وقتی از کنارم رد میشن پاشونو بزارن رو بشکه و واسه آرزوشون سوگند بخورن (وانپیس فن ها میدونن چی میگم)

یک ژستی مثل آنه شرلی.