رنگ خاکستری

قشنگ ترین خاکستری ها میتونن عکس های قدیمی باشن

از غزل هایم فقط خاکستری مانده به جا بیت های روشن و شعله ورم را باد برد با همین نیمه ، همین معمولی ساده بساز دیر کردی نیمه ی عاشقترم را باد برد بال کوبیدم قفس را بشکنم عمرم گذشت وا نشد بدتر از آن بال و پرم را باد برد حامد عسکری

خاکستر، مخملِ سردِ آتش است. نجوای خاموشِ شعله‌ای که چنان زیبا سوخت که ابریشم شد. رازِ سپیدی که در دلِ خود، گرمای تمامِ شوریدگی‌ها را پنهان کرده. و این چنین آرام، صبوریِ ازلی را بر گونهٔ خاک می‌نشاند.

نور خاکستری، حاله ملایم مهتاب، دل هرکسی را آرام می‌کند.

خاکستری رنگِ بینِ بودن و نبودن است؛ نه آن‌قدر روشن که حقیقت را لو بدهد، نه آن‌قدر تیره که رازهایش را انکار کند…

(نوشته شده به شکل داستانی و از زبان خود) همیشه رنگ خاکستری مرا به سرزمین غم می‌برد. روزی که در طبیعت به سر می‌بردم، چشم را مانند پارچه‌ای با نخ و سوزن، به آسمان دوختم. آسمان، لباسی خاکستری پوشیده بود و فهمیدم هوا آلودست و مدارس تعطیل

خاکستری رنگی سوخته نیست، شاید رنگ آزادی باشد یا شاید هم اسارت. خاکستر وفا دار است، و همیشه میماند. مثل خاکستر اشیا سوخته، اشیا از میان ما می روند، تمام رنگ ها مارا تنها می گذارند در نهایت تنها رنگی که در میان ما میماند، خاکستریست. وفاداری با وقار

خاکستری، رنگیست با زیبایی ای خالص ، که در وجودش نهفته است.رنگیست که برای معنای ان باید با دقت به ان توجه کنی، فکر کنی و بعد متوجه ی عمق ماجرا شوی

صدای خاکستری دودی سیم‌ها، زیر نور مه‌آلود اتاق، یه حس سنگین و اشرافی رو القا می‌کنه که آدم رو به سکوت مراقبه دعوت می‌کنه

خاکستری آن چیزی که دیگران فکر می‌کردند نبود،خاکستری تعادلی بود.تعادلی بین خوبی و بدی،حقیقت و دروغ.خاکستری هیچ چیز بود،ولی او همه چیز بود.همه چیزی که برای دستیابی به هدف واقعی نیاز بود...

رنگی که خیلی ها رو توصیف میکنه رنگی که همیشه در جنگل های مخوف میشه دیدش بعضی وقتا آرامش بخش بعضی وقتا مرموز و بعضی وقتا هم زیبا و دلربا و شاید هم ک ش ن د ه