درون خودت رو توصیف کن

👤 من یک انسان هستم که… دارای مغز 🧠✅ دارای چشم 👀✅ دارای قلب 🫀✅ دارای شش 🫁✅ دارای خ‌ون 🩸✅ دارای سلول 🦠✅ دارای دست 🖐️✅ دارای بینی 👃✅ دارای زبان 👅✅ دارای گوش 👂✅ دارای دندان 🦷✅ و غیره میباشد.

آدمی ام که همه چیزم بهم ریخته و عاجزانه سعی دارم همچیو مرتب نگه دارم

نمیدونم همه حسا رو دارم ولی هیچکدوم و ندارم 😑 وضعیت خوبی نیست مثل یه اتاق بهم ریختست که همه چی توش هست ولی هیچی توش نیست یه چیزایی گم شده که خیلی مهم بوده و یه چیزایی هست که اصلا مهم نیست و نمی‌دونم چرا یه چیزایی مهم بودن و اینا مهم نیست

درونم غوغایی است مانند جنگ

دختری که توی راه طولانی عه راه که آخرش به رویاش میرسه خستس ولی ادامه‌ میده تا به روز موفق شه و تنها ترس اون تسلیم شدنه

میخوام با یه تصور توصیف کنم خودمو

حتی خود ندانم در درونم چه می‌گذرد. سردرگم شده‌ام. آنقدر احساسات را تجربه کرده‌ام و در آنها غرق شدم که دگر برایم جالب نیستند. پس حسشان نمی‌کنم. درست همانند کسی که حافظه‌اش را از دست داده است. نه خاطرات خوب خوشحالم می‌کنند و نه خاطرات بد، غمگین؛ تنها می‌نگرم و زندگی می‌کنم.

در جنگلی تاریک با پیراهن ساتن سفید خونی شده می‌دوم شاید راه فراری پیدا کردم شاید در این جنگل تاریک آهو و سنجابی هم باشد ولی میترسم ، میترسم که فکر کنم صدای آهویی می آید ولی وقتی نزدیکش میشوم ببینم که صدای زوزه گرگ بوده میترسم سایه سنجاب را ببینم و به سمتش بروم ولی آن سایه کفتار باشد پس دویدن بهتر است شاید راه فراری وجود داشت

دختری که سعی میکند از جمعیت دور شود و درون خود را پیدا کند. گاهی واقعیتم را گم می‌کنم. میان افرادی که فقط به خودشان فکر می‌کنند گیر کرده ام و حال نمی‌دانم که هستم و چرا در اینجا قرار دارم. به دنبال اندکی محبت می‌گردم اگرچه به دیگران بسیار محبت کردم اما از آنها غیر از کنایه و از پشت خنجر زدن‌ چیزی ندیدم. می‌خواهم بروم به دنیای خیالی خودم و این دنیای بیهوده و پر از تلخی را رها کنم. شاید اگر یک روزی به یک موفقیت برسم و اندکی محبت پیدا کنم این دنیا برایم ارزشی پیدا کند.

دختری که در یک اتاق چوبی که در اتاق قفسه ایی پر از کتاب است و تا سقف اتاق بالا رفته است دختری با موهای کوتاه در حال خواندن کتاب است او دختری منطقی و تحلیل گر و جدی است

قلبی که از شدت بدی که بهش کردند سرد شده ولی مجبور به ادامه است....