نویسندگی

پایان خوش هیچ وقت وجو‌د ندارد همیشه در پایان فردی می میرد اگر پایان خوشی شنیدید بدانید آغاز سختی هاست

چرا که دنیا ابدی است اما انسان فانی است.....

و در آخر، او باز هم شانس نیاورده بود،بازهم . دوباره باید به یک تابوت خیره می شد و مراسم را تماشا میکرد. مگر سختی ها دیگر تمام نشده بود؟چرا بعد از تمام شدن مشکلات، چرا وقتی همه چیز خوب است، خواهرش هم باید بمیرد؟

همه ی داستان ها به خوشی تمام نمی‌شوند ولی بازم زندگی ادامه دارد غمگین نباش شاید من الان جایی بهتر از جای تو هستم دوستون داشتم .....

و همیشه آخر خوبی همین میشه...

مثلاً اگه عاشقانه باشه مینوشتم: ایکاش قدر هم دبگه رو میدونستند و ازهم جدا نمی شدند که تا اخر عمر پشیمان باشن💔

از زبان خود شخصیت

برای همیشه دوستانش را تنها گذاشت و در غروب ۳۰ دهمین روز شهریور درست در لحظه ای که وجودش التیام بخش بود رفت

و او چشمانش را باز کرد...

یاد کتاب مغازه خودک.شی افتادم ولی خب اگه من باشم، درباره ی دختری مینوشتم که یتیم بود، پدری نداشت ولی تمام تلاشش رو کرد و و به تمام آرزو هاش و هدفاش رسید اما آخرش بخاطر پر مشغله ای زیاد و پرکاری به دلیل فشار زیادی که به قلبش بخاطر بی خوابی هاش وارد میشد ایست قلبی کرد و مزد.

اون رفت ، ولی در انتظار او دنیای جدید و زندگی تازه ای است.

شاید "شخصیت اصلی" دیگر در میان آنها نبود, اما ماجرا تازه شروع شده بود... البته این جمله واسه وقتی خوبه که جلد 2 بخوای بنویسی براش. ولی ایهام داره که مرگ رو شروعی دوباره میدونه.

هر شروعی یه پایانی داره زندگی مث یه سفره باید از راه سفر لذت برد

وی به دلایل مختلفی م.ر.د

بستگی داره، موضوع بده دربارش داستان بنویسم

او دگر چشمان آسمانی اش را باز نمی‌کرد . دگر نمی‌توانستن صدایش را بشنوم چطور ادامه دهم ؟ چشمانم به رنگ خون شده است ...