مسابقه داستان نویسی

تم : دارک اکادمیا لباس پف دار و کرم رنگم را پوشیدم..در آینه به خودم نگاهی انداختم . پوست سفید و رنگ پریده و لبهایی خشک ؛ به خوبی نشان دهنده ی پایان زندگی ام بود..فقط هجده سال ؟ روبروی آینه پوزخند تلخی زدم و گفتم : همچین بدم نیست...یعنی هارولد چه میگوید...وارد کاخ شدم.ادامش متن بعد

تو خیابون که داشتم تنهایی قدم میزدم یادت افتادم قلبم داشت از جاش کنده میشد!!دلتنگی داشت زنده زنده منو میکشت کنار خیابون نشستم و هق هق گریه کردم صدام کل خیابون و به غارت کشیده بود دیگ خسته شده بودم از دوریت:)))راستی تو میدونی تنفس واسه منی نباشی میمیرم میدونی که؟! چقد دوس داشتم الان کنارم بودی بغلم میکردی و میگفتی گریه نکن ولی نیستی🚶‍♀نبودنت منو نابود کرد یعنی الان کجای این دنیایِ خاکی؟! کنار کی نشستی:)) راستش قلبم داشت از جاش کنده میشد همه این عاشق شدنا سر این قلب لعنتیه. دلنوشته:خودمم🤝🖤🥀

تم دارک و تلخ به سمت اتاقش راه می افتم بعد از ۴ ماه هنوز جرات رفتن به اتاقش را ندارم بغض توی گلویم خفه ام میکند دسته شکلاتی در را در دستم فشار میدم در را باز میکنم وارد میشوم فشار بغض توی گلویم بیشتر میشود به آینه داخل اتاقش خیره میشوم دریای قهوه ای بلند پشت سرم اکنون روی شانه ها و طره ای روی صورتم افتاده دور چشمان قهوه ای تیره رام نشدنیم گود رفته و پوستم رنگ پریده شده یادش بخیر انموقع که بود با خواهر دوقلوی زیبایم رو به آینه باهم بازی میکردیم و حالا ۴ ماه از رفتنش میگذرد ، ادامه در کامنت

قهوه تلخ ، ویالون ، موسیقی ، کتاب اینا دنیای من بودن دنیایی بی حد و مرز ، دنیایی که گاهی خشن و بیرحم میشد ، گاهی مهربون و عاطفی ، گاهی فریاد میزنه ،گاهی گریه میکنه و درد داره ، دنیای من ۱۶ ساله ، گاهی از دنیام بیرون می اومدم و به زندگی تلخ و بیرحم و خشن واقعی برمیگشتم ولی خیلی زود برگشتم به دنیای خودم مادر و پدرم منو میبردن پیش روانشناس تا ببینن چرا من خودمو تو این دنیا حبس کردم ولی روانشناس ها میگفتن این دختر سالم سالمه و چون باهوشه این دنیا ساخته . ناظر تایید کن

شرکتیدم تو کامنتاس🙂