آخرین لبخند؛

آخرین لبخند ها شاید خیلی دردناک یا خیلی قشنگ باشن اما در ته دل همه ی آخرین لبخند ها درد است در ته همه چیز درد وجود دارد.

یادت هست؟ آخرین باری که لبخند زدم فکر کردی خوشحالم. و من چیزی نگفتم. گذاشتم همان لبخند تمام چیزی باشد که از من به یاد می‌آوری. چه کسی می‌دانست پشت آن لب‌های خندان چقدر خداحافظی آرام و بی‌صدا در من شکل گرفته بود.

لبخند زدم نه از روی شادی. گاهی آدم لبخند می‌زند چون نمی‌خواهد کسی بفهمد چیزی درونش دیگر شبیه قبل نیست. لبخند می‌زند تا اشک‌هایش راه برگشت پیدا کنند. تا کسی نپرسد «چه شده؟» تا مجبور نباشد تمام آنچه را که شب‌ها در سکوت با خودش تکرار کرده برای دیگری تعریف کند.

آن روز من چیزی را از دست نداده بودم. فقط فهمیده بودم که قرار است چیزی را از دست بدهم. و شاید این دردناک‌تر از خودِ رفتن باشد. وقتی هنوز کسی کنار توست اما قلبت صدای قدم‌های رفتنش را از مدت‌ها قبل شنیده. وقتی هنوز می‌توانی دستت را به سمتش دراز کنی اما می‌دانی دیگر چیزی برای نگه داشتن وجود ندارد.

آخرین لبخندم شاید زیباترین لبخندی بود که از من دیدی. نه چون شاد بودم. چون تمام تلاشم را کردم که اندوه چهره‌ام را لو ندهد. لبخند زدم و گذاشتم فکر کنی همه چیز خوب است. شاید بعضی لبخندها برای خوشحال کردن نیستند. برای خداحافظی‌اند. آخرین تلاش آدم‌اند برای اینکه چیزی را قبل از رفتنش زیبا به خاطر بسپاری.

حالا که به آن روز فکر می‌کنم می‌فهمم چقدر عجیب است... تو هنوز آخرین لبخندم را به یاد داری اما هیچ‌وقت نفهمیدی چرا آن‌قدر آرام بود. من آن روز با لبخندم خداحافظی کردم؛ با تو، با چیزی که بینمان بود و شاید با نسخه‌ای از خودم که هنوز باور داشت بعضی آدم‌ها برای همیشه می‌مانند.