فوتبال اما خارج از ماتریکس؟

فوتبال همیشه ی دنیای عجیب و پر تنش بوده اما این بازی که قراره امروز بهش بپردازیم رکوردیه که تا امروز هیچ تیمی بهش نزدیک نشده. زمانی که فوتبال یادش میره فوتباله

امروز به شما درمورد بازی که شاید بین دو تیم کوچیک آرژانتینی برگزار شد, اما کا جهان رو لرزوند بگم، بازی ویکتوریا آرناس در مقابل کلیپول که حاصل 36 کارت قرمز بود! اما چند لحظه صبر کن... این کارت قرمز کی به فوتبال پیوست؟قبلش بیاید نگاهی به کارت قرمز داشته باشیم: تا قبل از جام جهانی ۱۹۷۰، داورها فقط با حرف اخطار می‌دادند؛ نه کارت زردی بود، نه قرمزی. همین باعث می‌شد بازیکن‌ها بعضی وقت‌ها اصلا نفهمند اخطار گرفتن یا نه، همونطور که بازی کنان خبر نداشتن مربی ها هم همینگونه سر می کردن، بدون اینکه بدونن کی در خطر اخراجه. فوتبال یک زبان مشترک برای «اخطار» لازم داشت. بعد از چند اشتباه بزرگ داوری در بازی‌های بین‌المللی، یک داور انگلیسی به نام "کن استون" پیشنهاد داد از رنگ‌ها استفاده شود؛ زرد برای هشدار، قرمز برای پایان کار. این ایده از چراغ راهنمایی خیابان‌ها آمده بود: زرد یعنی مراقب باش، قرمز یعنی مثل اینکه کار خودت رو کردی... از همان جام جهانی ۱۹۷۰، کارت‌ها وارد فوتبال شدند و خیلی زود تبدیل شدند به نماد نظم و قانون در زمین. کارت قرمز فقط یک تکه مقوا نبود؛ یک پیام جهانی بود که همه، از بازیکن تا تماشاگر، بدون هیچ حرف اضافه‌ای می‌فهمیدند: «بازی برای تو تمام شد.»

ر یکی از لیگ‌های پایین فوتبال آرژانتین، مسابقه‌ای بین کلیپول و ویکتوریا آرناس برگزار شد؛ بازی‌ای که قرار بود یک دیدار معمولی باشد، اما خیلی زود تبدیل شد به یکی از عجیب‌ترین اتفاقات تاریخ فوتبال. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد این مسابقه بعدها به‌عنوان «بازی ۳۶ کارت قرمز» شناخته شود. این بازی به میزبانی نیم کلیپول بود و اولین جرقه های عصبانیت از همون اول شروع شد. بد و بیراه طرفداران تیم مقابل زمین کج و امکانات کم و از آزار دهنده ترین اتفاقات پریدن هواداران کلیپول روی سقف رختکن مهمان یعنی ویکتوریا آرناس بود . همین اتفاقات به ظاهر کوچک باعث انباشته شدن خشم بازیکنان از همون لحظه ی اول شد اگر اسم این دو تیم رو تا به الان نشنیدید شما هم جز آدم های عادی می‌شید. چرا که هر دو تیم جز لیگ های پایین و محلی هستن، تا الان اسطوره ی فوتبالی رو نداشتن و مربی هاشون هم معروف نیستن. توی اسلاید بعد درمورد این دو تیم توضیح بیشتری خواهد شد.

کلیپول و ویکتوریا آرناس هر دو از تیم‌های قدیمی و محلی فوتبال آرژانتین هستند؛ تیم‌هایی که شاید در سطح جهانی شناخته‌شده نباشند، اما در لیگ‌های پایین همیشه اسمشان کنار بازی‌های پرتنش دیده می‌شود. هر دو باشگاه با سبک بازی فیزیکی و هواداران پرهیجان شناخته می‌شوند. کلیپول معمولا تیمی جنگنده و عصبی است؛ بازیکنانش برای هر توپ حاضر اند هر کاری بکنن و همین باعث می‌شود مسابقاتش پر از برخوردهای شدید باشد. در طرف مقابل، ویکتوریا آرناس تیمی است که همیشه وسط ماجراست؛ بازی‌هایش آرام شروع می‌شود اما خیلی زود به سمت تنش می‌رود و داورها را در حالت آماده‌باش نگه می‌گذارد. ترکیب این دو تیم در یک مسابقه فقط یک معنا داره :حتمال درگیری بالا. و دقیقاً همین اتفاق افتاد. انرژی، عصبانیت، فشار مسابقه و سبک بازی هر دو تیم کنار هم قرار گرفت و زمینه را برای یکی از عجیب‌ترین اتفاقات تاریخ فوتبال فراهم کرد؛ همان روزی که ۳۶ کارت قرمز صادر شد.

تنش از همان دقایق اول بازی شروع شد؛ برخوردهای شدید، خطاهای پشت‌سرهم و اعتراض‌هایی که هر لحظه تندتر می‌شد. بازیکنان دو تیم انگار از قبل با هم حساب‌وکتاب داشتند و هر توپ تبدیل می‌شد به یک نبرد کوچک. داور چند بار تلاش کرد بازی را آرام کند، اما هر سوتش فقط اوضاع را بدتر می‌کرد. درگیری اصلی زمانی شروع شد که چند بازیکن از دو تیم بعد از یک خطای خشن به جان هم افتادند. نیمکت‌ها وارد شدند، مربی‌ها جلو آمدند، و حتی چند نفر از کنار زمین هم وارد ماجرا شدند. زمین فوتبال تبدیل شد به صحنه‌ای که بیشتر شبیه یک تجمع اعتراضی بود تا یک مسابقه ورزشی. کنترل بازی عملاً از دست داور خارج شد. داور که دید هیچ‌چیز آرام نمی‌شود، تصمیم گرفت سخت‌ترین راه ممکن را انتخاب کند: اخراج همه کسانی که در درگیری نقش داشتند. نتیجه این تصمیم تاریخی شد: ۳۶ کارت قرمز. چیزی که نه قبلش دیده شده بود، نه بعدش تکرار شد. این بازی همان‌جا وارد تاریخ شد؛ نه به‌خاطر گل‌ها، بلکه به‌خاطر اخراج دسته‌جمعی.

بعد از پایان مسابقه، مربی‌های دو تیم در مصاحبه‌ها تقریباً یک چیز مشترک داشتند: ناباوری. هرکدام تلاش می‌کرد توضیح بدهد که بازیکنانش فقط "از خود دفاع کردند" و هردو در انکار ایت ماجرا بودن اما هیچ‌کدام نتوانستند انکار کنند که کنترل بازی خیلی زود از دست همه خارج شده بود. چهره‌هایشان نشان می‌داد حتی خودشان هم انتظار چنین فاجعه‌ای را نداشتند. رسانه‌های آرژانتین در همان ساعات اول، این مسابقه را «دیوانه‌وارترین بازی سال» نامیدند. گزارش‌ها، تحلیل‌ها و ویدیوهای کوتاه از درگیری‌ها در شبکه‌های اجتماعی پخش شد و کاربران با شوخی و تعجب درباره‌اش حرف می‌زدند. خیلی‌ها باور نمی‌کردند یک داور بتواند در یک مسابقه ۳۶ کارت قرمز صادر کند؛ چیزی که بیشتر شبیه یک افسانه فوتبالی بود. در سطح جهانی هم این اتفاق بازتاب پیدا کرد. رسانه‌های ورزشی اروپا و آمریکای جنوبی این بازی را به‌عنوان نمونه‌ای از «فوتبال خارج از کنترل» معرفی کردند. کارشناسان درباره مدیریت داوری، رفتار بازیکنان و فشار لیگ‌های پایین بحث کردند. این مسابقه تبدیل شد به یک هشدار جدی: اگر نظم از بین برود، فوتبال می‌تواند در چند دقیقه تبدیل به آشوب شود.

در آخر چند تا از حقیقت های کمتر شنیده شده درمورد بازی رو می نویسم که امیدوارم براتون جذاب باشه: این بازی یکی از محدود مسابقاتی بود که داور بعد از پایانش گفت اگر اخراج نمی‌کردم، احتمال داشت درگیری به خشونت جدی برسد. این جمله بعدها تبدیل شد به یک نقل‌قول معروف در فوتبال آرژانتین و هنوز هم در کلاس‌های داوری از آن استفاده می‌شود. در این مسابقه فقط بازیکنان داخل زمین اخراج نشدند. نیمکت‌نشین‌ها، مربی‌ها و حتی چند نفر از عوامل فنی هم کارت قرمز گرفتند. یعنی داور هرکسی را که وارد دعوا شده بود، بدون استثنا اخراج کرد. همین موضوع باعث شد تعداد کارت‌ها به عدد غیرقابل‌باور سی‌وشش برسد. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند اولین جرقه دعوا چه بود. گزارش رسمی می‌گوید یک خطای شدید باعث شروع درگیری شد، اما بازیکنان سال‌ها بعد گفتند تنش از قبل از بازی وجود داشت و فقط منتظر یک اتفاق کوچک بودند تا همه‌چیز منفجر شود. بعد از این مسابقه، فدراسیون فوتبال آرژانتین قوانین مربوط به درگیری‌های دسته‌جمعی را سخت‌تر کرد. این بازی عملاً تبدیل شد به نقطه‌ای که مسئولان فهمیدند لیگ‌های پایین نیاز به کنترل بیشتری دارند.