آخرین یادگار (پارت اول)

درود به همه 🎀 این داستان رو خودم نوشتم یه کم هم از واقعیت بهره گرفتم 💗

حواسم نبود دارم کجا میرم. همین طوری میدویدم. آخه میدونستم اگه من رو ببینه چقدر اوضاعم بد میشه. رسیدم به کلاس زبان. در زدم. کسی جواب نداد. در رو باز کردم، خزیدم توی اتاق و در رو بستم. تکیه دادم به پشت در و سریدم پایین. «آخه چرا باید این اتفاق بیفته؟ اون که گناهی نداشت. دنیا واقعا با ما بی رحمه!»

گوشهام رو تیز کردم تا بشنوم کسی داره رد میشه از راهرو یا نه. صدایی نمیومد. بلند شدم و خواستم برم بیرون. «شاید نفهمیده که من فهمیدم.» ولی همون لحظه صدای اومدن کسی اومد! بلافاصله دوباره پشت در قایم شدم. یواشکی از سوراخ کلید نگاه کردم. اون بود که داشت میرفت طبقه ی پایین. حتی وقتی که رفت، 2 دقیقه ی کامل صبر کردم. بعد، در رو باز کردم و فقط دویدم.

حتی در رو پشت سرم نبستم. دویدم توی حیاط و رفتم توی صف. «اممم... تو کجا بودی دقیقا؟ » «چی؟! امم... توی کلاس بودم، باید پروژه ی هنرم رو میدادم به معلم.» نفس عمیقی کشیدم. مثل همیشه، از خطر جان سالم به در برده بودم. فعلا همه چی رو گذاشتم یه گوشه توی مغزم و حواسم رو دادم به معلم پرورشی که داشت درباره ی اردوی هفته ی بعد توضیح میداد.

صف حرکت کرد تا بریم توی کلاسمون. همینطور که سکوت کرده بودم، با بچه ها راه میرفتم. بهترین دوستم هم کنارم بود. «چی شده؟ چرا ساکتی؟» «امممم... چیزی نیست.» و جلوتر ازش دویدم تا فقط برم توی کلاس. وقتی رفتم توی کلاس و به تخته ی اعلانات نگاه کردم، دوباره همون کاردستی رو دیدم که چشمای اون پنگوئن بهم نگاه میکرد.