سکوتِ بلندِ من

سکوتِ بلندِ من؛

من، عاشقِ سایه‌ی تو هستم، تو، شیفته‌ی نورِ خودت. من، با تمامِ وجود، به سمتت می‌دوم، تو، بدونِ اینکه بدانی، به سمتِ آسمانِ خودت پرواز می‌کنی.

من، قصه‌ام را با صدای بلند می‌خوانم، تو، فقط به صدایِ نفس‌هایت گوش می‌دهی. من، تو را در هر لحظه، در هر نگاه، در هر ضربانِ قلبم، دیده‌ام، تو، فقط در آینه، خودت را دیده‌ای.

من، با تمامِ عشق، دستانم را به سوی تو دراز کرده‌ام، تو، دستانت را به سویِ ستاره‌ها گرفته‌ای. من، عاشقِ تو هستم، تو، عاشقِ رویاهای خودت.

من، تو را در قلبم، جا داده‌ام، تو، خودت را در آینه‌ی خیال، جا داده‌ای. من، سکوتِ بلندِ من، فریادِ عشقِ من، به سویِ تو می‌رود، تو، فقط به صدایِ باد، گوش می‌‌سپاری.

من از عشقِ تو، عالمی ساخته‌ام تو در خوابِ خویش، بی‌خبر و بی‌قرار من تو را در هر ذره‌ی هستی می‌جویم تو، خودت را در آینه‌ی خیال و تنها