''خانه‌ای که هنوز منتظر است''

چند ماه. فقط چند ماه از رفتنش گذشته، اما برای خانه‌ی ما، این چند ماه به اندازه‌ی ابدیت طول کشیده است. زمان در این چهاردیواری، دیگر معنایِ پیشین خود را ندارد؛ هر لحظه، خراشی تازه است بر روحی که هنوز باور نکرده چراغِ خانه‌اش خاموش شده. این خانه، حالا فقط دیوارهایی نیست که سایه در آن می‌نشیند، بلکه موزه‌ای است از نبودن؛ جایی که خاطرات، نه تسلی‌بخش، که نمادِ دردی عمیق‌تر شده‌اند.

سال‌ها که نه، انگار همین دیروز بود. چند ماه. فقط چند ماه، اما زمان در این خانه چنان کش آمده که انگار سال‌هاست درِ خانه به روی کسی باز نشده. انگار نورِ خورشید دیگر از همان دریچه همیشگی عبور نمی‌کند. انگار هوا بویِ آشنایِ چای و صابون و حضورِ او را گم کرده است. این خانه، دیگر خانه‌ی ما نیست. این خانه، موزه‌ای است از نبودن. هر گوشه‌اش، قابی است از لحظه‌هایی که تمام شدند، اما در دلِ ما هنوز تمام نشده‌اند.

چند ماه است که مادر رفته. این رفتن، شبیه افتادنِ یک برگِ خشک نیست. شبیه فرو ریختنِ دیواری است که تمامِ تکیه‌گاهِ دنیا بود. شبیه خاموش شدنِ ناگهانیِ نوری نیست که تاریکی را معنا می‌کرد؛ شبیه کور شدنِ چشمِ خانه‌ای است که حالا هر سویش را نگاه می‌کند، فقط سیاهی را می‌بیند.

چند ماه است که مادر رفته. این رفتن، شبیه افتادنِ یک برگِ خشک نیست. شبیه فرو ریختنِ دیواری است که تمامِ تکیه‌گاهِ دنیا بود. شبیه خاموش شدنِ ناگهانیِ نوری نیست که تاریکی را معنا می‌کرد؛ شبیه کور شدنِ چشمِ خانه‌ای است که حالا هر سویش را نگاه می‌کند، فقط سیاهی را می‌بیند.

چشم به در دوخته شدن، نه یک عادت، که یک درد است. این درد، مثلِ زخمی است که رویش بسته شده، اما عفونتِ زیرِ پوست هر لحظه تازه می‌شود. هر بار که صدایِ کلیدی در قفل می‌پیچد، قلبت فرو می‌ریزد. هر بار که ماشینی در کوچه ترمز می‌کند، انگار صدایش در سرت تکرار می‌شود: "این بار اوست." اما هر بار، فقط پژواکِ امیدِ واهی است که در سکوتِ خانه می‌پیچد.

خاطره‌ها، این دلخوشی‌هایِ کوچک و گزنده‌اند. مادر، فقط چند خاطره‌ی کوچک از خود به جا گذاشته. اما این خاطره‌های کوچک، مثلِ سنگریزه‌هایی در کفشِ روحمان، هر قدم، هر نفس، عذابمان می‌دهند. صدایِ آرامش که از پشتِ در می‌آمد، گویی آخرین سمفونیِ زندگی بود که نواخته شد و دیگر تکرار نخواهد شد. دست‌هایش که پیشانی‌مان را لمس می‌کرد، حالا تنها تسکینِ از دست رفته‌ای است که حسرتش، مدام ما را می‌سوزاند. آن روسریِ کج شده، آن لبخندِ خسته کنارِ سماور... این‌ها دیگر عکس نیستند، این‌ها نقاطِ عطفی از دردند که زمان را برایمان متوقف کرده‌اند.

خانه، دلتنگِ اوست. دیوارها، هنوز سنگینیِ قدم‌هایش را به یاد دارند. کابینت‌ها، جایِ خالیِ بشقاب‌ها و لیوان‌هایش را حس می‌کنند. سکوتِ خانه، فریادِ نبودنش را در خود دارد. گاهی باد که می‌وزد، انگار صدایِ اوست که از لایِ درزهایِ پنجره‌ها می‌آید، اما هر بار، فقط صدایِ زوزه‌یِ باد است که یادآوری می‌کند چقدر از او دوریم.

این چند ماه، به اندازه‌ی تمامِ عمرمان طول کشیده است. و ما، در این خانه‌یِ موزه‌ایِ نبودن، با چشمانی که از انتظارِ در، خسته و نمناک شده‌اند، با قلبی که جایِ خالیِ مادر، مثلِ گودالی عمیق در آن دهان باز کرده، و با خاطراتی که بیش از تسلی، ما را آزار می‌دهند، زندگی می‌کنیم.

این درد، دردِ نبودنِ کسی است که تمامِ معنایِ خانه بود. و این چشم به در بودن، نه از سرِ عادت، که از سرِ جایی در دل است که هنوز باور نکرده مادر رفته.