جادویی باستانی درون او

این داستان یک داستان هری پاتری است و در دو زمان مختلف می گذرد زمان هری پاتر و زمان کودکی او که هم دوره ی پروفسور اسنیپ است .

هوا طوفانی بود و رعدوبرق شدیدی می زد . شمع های معلق  کم نور تر از حالت عادی بودند و زمان هم  کند تر از همیشه می گذشت .  رو به پروفسور مک‌گونگال  کردم و پرسیدم :《 دانش‌آموزها کی می رسند ؟ 》 با صدایی آرام  گفت :《 کاترین کمی صبر داشته باش . دارن به طرف قلعه میان .》 آهی  کشیدم  هیچ سالی برای من این گونه نبوده . می دانستم امسال پسر لیلی و جیمز پاتر  قراره به هاگوارتز بیاد برای همین هیجان  داشتم .  ۱۱ سال پیش من او را هنگامی که نوزاد بود دیدم ؛ لیلی بهم گفته بود که بروم و پسرشان ، هری ، را ببینم .

غرق در فکر بودم که دیدم بچه ها وارد شدند . همه رداهایشان را پوشیده و  کلاهی بر سرشان بود . چند ثانیه بعد هاگرید ، پروفسور مک گونگال و سال اولی ها هم وارد  شدند . پروفسور مک‌گوگل یکی یکی اسم هایشان را خواند و کلاه را بر سرشان گذاشت  و گروه‌بندی  شدند .  کلاه برای بعضی ها کمی تامل می کرد و  برای بعضی ها در عرض یک ثانیه گروه را می گفت . به اسم ها چندان دقت نکردم ، همه ی اسامی را  از قبل می‌دانستم . ناگهان پروفسور  اسم خاصی را خواند《 هری پاتر 》، پسری که زنده ماند ، پسری که باعث نابودی ولدمورت شد .  پچ‌پچ‌ ها در تالار شروع شد .  چشمانم را تیز کردم .

موهای صاف  همراه با چتری ، عینکی گرد، لاغر و چشمانی سبز مانند مادرش. همه ی این ها را در  چند ثانیه دیدم . کلاه برای گروه‌بندی او کمی فکر کرد و با هری صحبت کرد  و در آخر اعلام کرد 《 گریفیندور 》 گریفیندوری ها دست زدند . به سورس که آن طرف  میز اساتید نشسته رود نگاه کردم و به او لبخند زدم  ولی حواس سورس جای دیگری بود .  وقتی گروه‌بندی تمام شد پروفسور دامبلدور  سخنرانی کرد و  غذا روی میز ها ظاهر شد . میل چندانی نداشتم ولی نیم‌پرس غذا خوردم  بعدش همه ی دانش‌آموزان به خوابگاه  های خود رفتند و اساتید هم به اتاق خودشان  البته به جز من .

به طرف اتاق پروفسور دامبلدور رفتم و  رمز را  به مجسمه گفتم . در زدم و وارد   شدم . پروفسور دامبلدور بیدار بود  و داشت به فاوکس نگاه می‌کرد ،گفتم :《 سلام پروفسور دامبلدور ، ببخشید این وقت شب مزاحمتان  می‌شوم . نیاز به مشورت با کسی داشتم .》 پروفسور دامبلدور با لبخند جواب سلامم را داد و گفت :《 خب ، کاترین چی شده؟ از اول مراسم  نگران و هیجان زده بودی . 》 _ خب به خاطر پاتر هیجان زده بودم و .... کمی تامل کردم و حرفم را ادامه دادم _  خب ، چه شکلی بگم ،حس بدی به امسال دارم . _ نگران نباش کاترین همچی امسال خوب پیش میره  البته احتمالا . کمی با پروفسور حرف زدم و آرام تر شدم . بعد از حدود پانزده دقیقه  به طرف اتاقم روانه شدم .