خانه ما؛

3 ماه پیش 7 اسلاید 86 مشاهده

خانه فقط چهار دیواری نیست، گاه خانه‌ی تو، بغلی گرم است در آغوش کسی که دوستش داری. گاه خانه‌ی تو، عطری است که در هوا پیچیده، از خاطرات شیرین کودکی. گاه خانه‌ی تو، صدای خنده‌های آشناست، که در فضا طنین‌انداز می‌شود. گاه خانه‌ی تو، تنها یک احساس است؛ احساس امنیت، عشق و تعلق. خانه‌ی واقعی، جایی است که قلبت آنجا آرام می‌گیرد

در زاویه متقابلی بدون "ت" بر هم جا گرفته ایم و این لحظه‌های خاطره‌شونده در آینده را با تأنی و ملایمت می‌گذرانیم.پسرکی آشنا در زمان حال من، غریبه‌ای نه‌چندان دور در گذشته و نقطه‌ای کمی مه‌گرفته در آینده‌ام با موهای پرکلاغی‌اش روبه‌روی من، روی مبل نخودی‌رنگی جا گرفته است.کاغذی پیش رویش، مدادی در دست، و چشمان عسلی‌اش خیره به سپیدی کاغذ.پیش از آن‌که عسل نگاهش بر آن بتراود و صفحه را شیرین کند، سرش را بلند می‌کند و من انعکاس خود را در آن دو تیله‌ی روشن می‌بینم.

امروزمان قرار است با پرسشی رنگین شود: برای خانه‌مان چه چیزهایی نیاز داریم؟ چه قهوه‌جوشی قرار است با صدایش ما را از خواب برهاند؟ چه رنگی قرار است دیوارهای خانه را جلا دهد؟ چه لامپ کم‌مصرفی قرار است روشنایی خانه را تامین کند؟ چه فرشی قرار است گرما را به کف خانه‌ها بیاورد؟ چه پنکه سقفی قرار است خنکای تابستان را هدیه دهد؟ چه جاروبرقی قرار است تمیزی را به خانه بازگرداند؟ چه صندلی راحتی قرار است خستگی را از تن بیرون کند؟ چه عطری قرار است فضای اتاق را پر کند؟ چه آهنگی قرار است حال و هوای جمعه را بسازد؟ چه فیلمی قرار است شب تعطیل را خاطره‌انگیز کند؟ چه غذایی قرار است شام امشب ما را مزین کند؟ چه کتابی قرار است ما را به دنیایی دیگر ببرد؟ تصور ما از «خانه» چگونه خواهد بود؟

او مداد را میان انگشتانش می‌چرخاند سپس آرام آن را می‌گیرد و بر کاغذ، اثری از زغال و کربن برجای می‌گذارد.شروع به نوشتن می‌کند.پس از چند لحظه سکوت، تنها صدای برخورد و جدا شدن مداد از کاغذ، تارهای صوتی گوشم را قلقلک می‌دهد.می‌نشینم و «او» را می‌بینم؛ باری از جدیت در اجزای بدنش جریان دارد.با گذاشتن مداد بر روی میز، به من خبر پایان کارش را می‌دهد.کاغذ را می‌چرخاند و در مقابلم قرار می‌دهد.نگاه منتظرش به من دوخته شده — و من معنای این نگاه را می‌دانم.در تمام طول عمر، صدای او خواهم بود؛ یا دست‌کم امیدوارم اینطور باشد

کاغذ را در دست می‌گیرم و با لحنی خبری، البته نه برای او بلکه برای خودم، کلمات نوشته‌شده را آرام زمزمه می‌کنم: یخچال مبل تلویزیون تخت فرش بالشت ظروف وسایل سرمایشی و گرمایشی و… انبوهی وسایل دیگر. وقتی صدایم خاموش می‌شود، برگه را روی میز می‌گذارم و با تکان سر، تأییدم را به او اعلام می‌کنم.

حال او مداد را در دست می‌گیرد؛ نوبت آن است که او قلم من باشد.منتظر می‌ماند تا من لیستم را بگویم.اما تنها چیزی که برای خانه لازم دارم، کلمه‌ای دو‌حرفی است —واژه‌ای که از دهان به گوش می‌رسد: «تو». لیست من هم تمام می‌شود.

سرم را برای چند لحظه پایین می‌گیرم و سپس آهسته بالا می‌آورم؛آن‌قدر که چشمانمان به هم گره بخورند،آن‌قدر که نخودچه لبخند نقش‌بسته بر لبانش و آن دو چال فریبنده‌ی گونه‌هایش را تماشا کنم. ناگهان دوباره دستش را دراز می‌کند و کاغذ را به‌سوی خودش می‌لغزاند؛چند لحظه بعد، با چند خط دیگر، برگه دوباره روبه‌رویم قرار می‌گیرد.